Σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν συχνά ως πεδίο άναρχης αντιπαράθεσης, η παρουσία των διαδικτυακών «τρολ» αποτελεί ένα γνώριμο φαινόμενο της δημόσιας ζωής. Ωστόσο, η στοχοποίηση ενός αιρετού εκπροσώπου δεν συνεπάγεται και την αποδυνάμωσή του — ιδιαίτερα όταν η σχέση του με την κοινωνία μιλά από μόνη τους. Δε γράφω για το έργο του αυτό κρίνεται καθημερινά από τους δημότες είτε θετικά είτε αρνητικά . Η περίπτωση του Δημάρχου Αγρινίου , Γιώργου Παπαναστασίου, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Ωστόσο, η πραγματική πολιτική αξιολόγηση δεν γίνεται στα σχόλια των κοινωνικών δικτύων, αλλά στην καθημερινότητα των πολιτών. Οι δημότες κρίνουν με βάση τα έργα υποδομής, τις παρεμβάσεις στην ποιότητα ζωής, τη διαχείριση των προβλημάτων και τη συνολική πορεία του τόπου τους. Όταν υπάρχει απτό αποτέλεσμα,αν υπάρχει, —σε έργα, σε αναπλάσεις, σε κοινωνικές πολιτικές και σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες— η ψηφιακή τοξικότητα χάνει την ισχύ της.
Επιπλέον, η υπερβολική και συστηματική επίθεση συχνά λειτουργεί αντίστροφα. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται πότε η κριτική είναι καλοπροαίρετη και πότε αποτελεί οργανωμένη ή εμπαθή προσπάθεια αποδόμησης. Σε πολλές περιπτώσεις, η αδικαιολόγητη ένταση ενισχύει τελικά το προφίλ του στοχοποιημένου προσώπου, συσπειρώνοντας γύρω του όσους αναγνωρίζουν το έργο του.
Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή και απαραίτητη σε μια δημοκρατία. Ο διάλογος, ακόμη και η αυστηρή κριτική, συμβάλλουν στη βελτίωση της διοίκησης. Όμως η ανώνυμη χυδαιότητα και η συστηματική παραπληροφόρηση δεν αποτελούν εργαλεία δημοκρατίας. Αντίθετα, υποβαθμίζουν τον δημόσιο λόγο.
Στο τέλος της ημέρας, η αντοχή ενός δημάρχου δεν κρίνεται από τα διαδικτυακά σχόλια, αλλά από τη σχέση εμπιστοσύνης που οικοδομεί με την τοπική κοινωνία. Και αυτή η σχέση διαμορφώνεται μέσα από συνέπεια, διαφάνεια και έργο — στοιχεία που δεν μπορούν να πληγούν από θορυβώδεις αλλά επιφανειακές ψηφιακές επιθέσεις.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
